Ekim ayı benden öyle çok şey alıp götürdü ki;kazandırdıkları durumu eşitlemeye yetmedi..13 yıllık dost,kardeş olarak görülen birini aslında hiç tanıyamadığını anlaması insanın ne acı.Ne acı ona olan sevgisinin,onun eksilerini görmemek üzere gözlerini kör ettiğini..28 yaşını doldurup hala insanları tanıyamamak,onlara hak ettiği-etmediği değeri vermek konularında başarısız olmak,hep aynı hususlardan yıllardır sınıfta kalmak...Ve her defasında "bu son,kimseye güvenip yüreğimi,sevgimi açmmayacağım "deyip yenilmek..
Artık çevremden,ailemden tepkiler almaya başladım.Benim üzülmemden dolayı hayıflanıyor,tekrar aynı üzüntüleri yaşamamı istemiyorlar..İnsanın güzel giden bir evliliği,bebeği,ailesi olması yetmez mi onu mutlu etmeye? Yetmiyor,insanoğlu hep daha fazlasını bekliyor
